|
|
||||||||||||||
![]() |
|
|
||||||||||||
|
|
||||||||||||||
|
Το Φρούριο της Άσσου
Η ιστορία του Φρουρίου της Άσου αρχίζει το 1584 με το αίτημα των κατοίκων της Κεφαλονιάς προς τη Βενετική Γερουσία για την ίδρυση ενός νέου Φρουρίου. Το περιορισμένης έκτασης Κάστρο του Αγίου Γεωργίου είχε ήδη αποδειχθεί ανεπαρκές για την αμυντική κάλυψη του νησιού. Το αίτημα συμφωνούσε με την γενικότερη αμυντική πολιτική της Βενετίας στην Ανατολή και έγινε τελικά δεκτό. Για την ανέγερση του νέου άχυρου επιλέχθηκε μία ιδανική θέση, φυσικά απόρθητη: η βραχώδης χερσόνησος της Άσου. Η θεμελίωση του Φρουρίου έγινε στις 8 Νοεμβρίου 1593. Η κατασκευή προχώρησε γρήγορα και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα. Τα τείχη, μήκους 2000 μέτρων περίπου, ακολουθούν τη μορφολογία του εδάφους και διαγράφουν σχήμα ακανόνιστου τετραγώνου, το οποίο ενισχύθηκε σε πέντε σημεία με προμαχώνες. Δύο πύλες οδηγούν στο εσωτερικό του. Η μεγαλοπρεπέστερη στην ανατολική πλευρά αποτελεί την κύρια είσοδο, ενώ η δεύτερη, μικρότερη, ανοίγεται στη νότια πλευρά. Στο στενό ισθμό της χερσονήσου, ισχυρός πύργος έλεγχε το λιμάνι και την πρόσβαση προς το Φρούριο. Ο εσωτερικός χώρος ρυμοτομήθηκε για την εγκατάσταση κατοίκων από τις γειτονικές περιοχές. Ωστόσο τα μεγαλεπήβολα σχέδια των Βενετών για ίδρυση πόλης μέσα στο Φρούριο και τη μεταφορά της Διοίκησης από το Κάστρο Αγίου Γεωργίου στην Άσο δεν πραγματοποιήθηκαν. Η Άσος παρέμεινε πάντοτε ένας κίρκος οικισμός περιορισμένος στο Προάστειο (Borgo), κοντά στο λιμάνι. Σταδιακά το Φρούριο, παρά το μέγεθος του και την οχυρή θέση στην οποία χτίστηκε, άρχισε να χάνει τη στρατηγική σημασία του, ιδιαίτερα μετά την ανάκτηση της Λευκάδας από τους Βενετούς (1684). Μέχρι το τέλος της Βενετικής κυριαρχίας (1797) παρέμεινε έδρα Βενετού Προβλεπτή και κατά την περίοδο των Δημοκρατικών Γάλλων (1797 – 1799) υπήρξε έδρα του ομώνυμου Καντονίου. Σήμερα, το τεράστιο αυτό οχυρωματικό έργο, προβάλλει έρημο και ακατοίκητο μέσα από ένα τοπίο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς. |
|||||||||||||
|
||||||||||||||
|
|
|
|
|
|||||||||||